_

Het is een prachtige donderdag voor een bezoek aan de Dutch Design Week 2015. Terwijl grijze wolken, kou en miezerregen doen vermoeden dat elk moment Sinterklaas aan kan komen, kunnen we ons binnen vergapen aan al dat lekkers dat Dutch Design heet. Vol verwachting klopt ons hart met zoveel locaties in het verschiet. Verspreid over Eindhoven zijn dat er maar liefst drieëntwintig! Maar we beginnen gewoon bij De Witte Dame, dat de Design Academy huisvest. Hierin de Graduation Show 2015, verdeeld over 2 verdiepingen.

Voordat een snikhete eerste zaal betreden mag worden, wordt iedere bezoeker geoormerkt met een kek stoffen Dutch Design Week polsbandje. Binnen wacht een mix van grafisch gedreven ontwerp en conceptueel productdesign: Bobby Dekker laat ieders grafische hart sneller kloppen met haar Visual Alphabet of Veenhuizen; de vloerkleden van Adrianus Kundert van Nieuwkoop (Beauty in Deterioration) intrigeren met hun door slijtage tot stand komende uiterlijk (tevens Briljant om met de achternaam Van Nieuwkoop “gebruikte” vloerkleden te ontwerpen!); Met haar Breathing Textile Module zorgt Desiree van der Gracht er ongetwijfeld voor dat iedereen de ruimte met een lach kan verlaten.

Op naar de tweede verdieping, waar de melange aan design-richtingen iets minder divers lijkt. Hier veel meubel gerelateerd ontwerp. Dat is niet per definitie slecht, wel opvallend. Ook in deze ruimte mooie projecten zoals het kleurrijke “Cut out Your Coat” van Vera de Pont.

Het geheel eindigt in de ruime kantine waar we, onder het genot van een véél te dure design-boterham, kunnen nagenieten van alles wat we mochten zien.

Wat viel op?:
digitale projecten worden en masse overgeslagen. De “mensch” laat zich schijnbaar, ook in “the digital age”, nog graag betoveren door een fysiek en tastbaar project. De zuiltjes met I-Macs staan er dan ook eenzaam bij.

De invloed van de jaren zeventig en de eerste helft van jaren tachtig spat van alles af. Of dit bewust is valt te betwijfelen, het grootste deel van de nieuwe lichting ontwerpers is immers van na dat tijdperk. Het tofu-tijdperk, zoals ik het gekscherend noem, lijkt in ieder geval opnieuw uitgevonden: veel haargroei op allerlei plekken, gehaakte kleden, symfonieën van bruin en zeeën aan “bewustzijn”. Het is niet nieuw… maar wel voor de exposanten. Dat heeft net zo goed waarde.

Onvermijdelijk zijn ook minder vernieuwende projecten zoals The Data Fountain van Francesca Biagiotti. In 2009 stond er op deze verdieping eveneens een afgestudeerde die online informatie verwerking fysiek maakte door middel van printers. Ook doet het speelgoed van David van der Stel denken het vroege Dadaïsme van Duchamp of het Postmodernisme van Jeff Coons, Andy Warhol etc. Geen aanklacht aan het adres van de student, eerder aan dat van de Design Academy.

Met een van de gratis taxi’s zet de reis zich voort naar de volgende locatie, het Klokgebouw. Hier is meteen duidelijk dat we te maken hebben met een commercieële én professionele upgrade. Een keur aan jong afgestudeerden, scholen, instellingen en bureau’s zijn samengebracht om hun waar aan de man te brengen. Volvo is aanwezig met de Volvo Design Collection, Exposize laat de oneindige mogelijkheden van Sublimeren zien en de net in Utrecht afgestudeerde Sietse van de Star is héél actueel met zijn Meridian Light. Deze lamp legt verbinding met zonsondergang-registrerende webcams overal ter wereld om daar vervolgens het eigen kleuren-spectrum op aan te passen. In zijn algemeenheid een mooie symbiose van functie, ontwerp en techniek maar zeker met oog op de vluchtelingen-crisis een prachtig gegeven. Hiermee kan immers nog wel de schoonheid van het ontvluchte “thuis” een beetje in huis gehaald worden.

Door een allervriendelijkste taxi-chauffeur worden we overgehaald ook naar Sectie-C te gaan. Daar, zo zegt hij, alleen maar goede sfeer, kruisbestuiving en innovatie. Maar eenmaal aangekomen treffen we vooral een kunstenaars bolwerk aan zoals we al zo vaak gezien hebben door de jaren heen. De sfeer is goed, er hangt de heerlijke geur van houtkachels en er staan gezellige kraampjes waar wijn en verse pizza genuttigd kan worden. Maar vernieuwend? Nee. Dit kennen we wel. Het is het terugkerende fenomeen van rommeligheid waarin menigeen hard gelooft maar waarmee uiteindelijk veel kwaliteit verloren gaat. Althans, op professioneel vlak… en Design is hoe dan ook een toegepaste, dienende kunstvorm. Het ideaal van op deze manier samenwerken, kruisbestuiven en vrij zijn lijkt zo mooi maar in de praktijk blijkt het de belofte telkens niet in te kunnen lossen. Het idee past wél in de huidige tijdgeest, is helaas echter niet vernieuwend.

De dag zit er op. Slechts drie van de drieëntwintig locaties hebben we aan kunnen doen. Alles bezoeken kost een hele Dutch Design Week. Daar ontbreekt ons simpelweg de tijd. Maar het blijkt telkens meer dan de moeite waard Eindhoven te bezoeken. Volop inspiratie en innovatie. Dit jaar net iets té veel jaren zeventig-tachtig retro maar nieuwe technieken en denkwijzen brengen het geheel toch weer naar een hoger level. Bovendien is de kritiek wellicht ook persoonlijk van aard.

 

Mvgr. R. Faber, eigenaar Reynhard. Ontwerp & Communicatie

Iedere maand blogt Reynhard hier over Merk Identiteit, Trends, Grafisch Ontwerp en Communicatie